Tegenstrijdig..

Piero Marrazzo, ex-president van Lazio

Waarom heeft deze politicus, Piero Marrazzo president van Lazio, zijn ontslag moeten indienen? Ja, hij is betrapt met een travestiet en er waren enkele duizenden euro’s bij betrokken.
Het lijkt niet terecht…

Silvio Berlusconi, premier van Italië

 

 

 

 

 

Want hij, Silvio Berlusconi,is nog steeds de machtigste man van Italië. Ondanks  mafiabanden, belangenverstrengeling, het omkopen van rechters, omgang met minderjarigen, een scheidingsschandaal, liaisons met prostituées, het schofferen van alles en iedereen.. ga zo maar door.

Again and again..

Just a random day in Rome: working at the language laboratory in the morning, than walking with ease the 500 m. to the metro station, planning on taking the next one to your class of English Literature (2 stops further ahead). But of course: Sciopero! This time it really means a total strike, while last time metros ran every 15 minutes. Okay easy, then just take a bus. Walk back 500 m. to the bus stop, waiting there for 10 minutes, no bus. Okay I’ve missed my class. Walk back home, relax for a few hours not knowing exactly what to do.. Then try to take a bus to the university. Fuck, there it is. Run!  And in front of the bus driver you make a very charming move and…. sprain your ankle!
Now I cannot walk. Thank you metro for this great strike experience

Bike, where art thou?

Mijn nieuwe vriendje

 ..een mooi plantje (chrysant?) om alvast in de kerstsferen te komen. Gekocht nadat ik op een zondagochtend op een ‘Spaghetti all’Amatriciana festival’ in EUR ben beland. De uitgestrekte luchten, koude wind en regen maakten mij verlangen naar een kerstsfeertje. Het is nooit te vroeg om in de kerststemming te komen, dacht ik. Nog even en ik zet bijpassende muziek op!
Het is ook om mijn kamertje een beetje gezellig te maken. Ik moet tot rust komen nadat mijn kamer een week lang een soort van hotel is geweest. Eerst moeders over de vloer, heel Rome vanuit het toeristisch oogpunt gezien. Daarna een nachtje een vriendin uit Berlijn over de vloer, om vervolgens gisternacht onverwacht een Italiaanse vriend te hosten. Dit alles heeft me uitgeput achtergelaten. Alles wat ik nu wil doen is stil in een hoekje zitten lezen met een kopje thee. Excentriek, welnee een Frinse vriendin gaat regelmatig met katten praten. Ik praat hoogstens tegen Tummy the fat seal, mijn zeehond met enige overtollige grammetjes.
Toch kan ik zeggen, ondanks stakingen, regenbuien, afwezige freund, pratende katten en wat niet al, dat ik de dagen niet meer zo met grijze randjes zie als in Nederland. Life’s good in Roma!

Teaching..

Mijn Erasmus jaar in Rome: relaxen, feesten en niet teveel studeren. Nee dus, voordat ik het zelf goed en wel in de gaten had, heb ik twee baantjes erbij.  Beiden zijn een casino op zich.
Het belangrijkste baantje is die van student-assistent op de Sapienza. Hier heb ik me nogal nerveus om gemaakt, vooral om de woorden ’student-assistent’ en ‘Sapienza’.  Later kwam daar nog het woord ‘lesgeven’ bij. De bedoeling is dat ik een beginners en een gevorderden groep ga onderwijzen. Even slikken,  maar er dan vol voor gaan. Ik bereidde me grondig voor op mijn eerste groep Nederlandse studenten. Nu ben ik wat wijzer en weet ik dat het iets minder prestigieus was dan gedacht.  De eerste les viel uit omdat mijn begeleider niet aan de studenten had verteld dat ik er was om les te geven. De tweede les had ik slechts één student, de derde les wel twee! De vierde en de vijfde les vielen uit bij gebrek aan studenten. Van de presentielijst wordt ik niet heel blij. Maarr de twee keer dat ik les heb gegeven, vond ik het heel leuk en uitdagend. Na twee uur enthousiast vertellen en op het bord kalken was ik dan ook totaal uitgeput maar zeer voldaan. De verspreiding van de Nederlandse taal is bij mij in goede handen
Mijn tweede baantje heb ik op enigszins vreemde manier verkregen. Misschien heb ik jullie als eens verteld over mijn cursus Letteratura Inglese en het bedroevende niveau hier. Tijdens één van de eerste lessen had ik even kort met de docent gepraat (in het Engels) omdat ik problemen had met mijn inschrijving. De volgende dag kreeg ik een mailtje: “Ik heb gisteren mogen merken hoe goed jij Engels spreekt, zou je het misschien leuk vinden om een meisje te helpen natuurlijk tegen een vergoeding?”  Maar natuurlijk vind ik dat leuk! Ondertussen vroeg ik me af waarom ze mij vroeg, een obscure Erasmus student  die niet eens Engels als moedertaal heeft. Kan ze niemand onder de Italiaanse studenten vinden? Blijkbaar niet…Inmiddels heb ik al drie keer met deze Claudia afgesproken. Ze moet over drie weken naar een congres in Amsterdam en moet daar twee lezingen geven.  We spreken een aantal keren per week af om te oefenen met praten en haar lezing door te nemen. De sessies zijn aardig intensief maar ik heb wel het idee dat ze veel leert. Het belangrijkste is om haar nervositeit weg te nemen. Hopelijk staat ze straks vol zelfvertrouwen de speech te geven. Oja, het verhaal heeft nog een staartje.  Gisteren bedankte ik mijn professoressa Engels voor het in contact brengen met Claudia. En weet je wat ze zei? “O yeah, I really wanted to please her father, he has such a high position at the University”. Okee, zo werkt dat hier dus.
Anyway, hier in Italië voel ik me een native speaker Engels. Volgende week start ook het Tandem project: een taaluitwisseling tussen twee native speakers. Natuurlijk heb ik pogingen ondernomen om iemand te vinden die Nederlands wil leren..hum. Fuck it, ik ben een native speaker Engels. Nu heb ik een meisje gevonden om Italiaans en Engels mee te praten en we spreken volgende week af.
Wat een drukte! Maar ik vind het hartstikke leuk om ook mijn kennis over te dragen (misschien is mijn roeping dan toch voor de klas?) en Italiaanse leeftijdgenoten te leren kennen.

Via Appia

 

Het is alweer twee weken geleden dat we met ESN de Via Appia hebben bezocht,maar deze foto wilde ik graag op mijn blog laten zien. Het was een warme, zonnige dag, het perfecte moment om de stad te ontvluchten naar de ruïnes van de Via Appia. Opeens pakte Gaia mijn camera om deze boom vast te leggen. Het resultaat is dit prachtige shot wat me is blijven intrigeren..

Che casino!

Een expressie die ik een aantal dagen geleden heb opgepikt en nu te pas en te onpas gebruik. Grofweg betekent Casino iets in de trant van ‘janboel’, ‘zooitje’ of ‘gekkenhuis’. Hoe was je dag? Ah, Casino! Het verkeer, Rome, de Italiaanse maatschappij: Casino! Of tegen een mooie jongen: Tu mi piace un casino! (Ik ben helemaal gek op jou!)

Een andere uitdrukking die ik nu vaak gebruik is “Oddio!”, vrij te vertalen als ‘O my god!”. Bussen die maar niet arriveren. Oddio! “Tu mi piace un casino.” Oddio!” Niet te verwaren met “Ti Odio”, wat betekent “ik haat je”. Ook dit heb ik trouwens als eens van een fan mogen horen, maar misschien bedoelde hij het vleiend? Ach, je kunt niet alleen maar vrienden maken.

Met Oddio kun je een onaangename situatie snel verwerken. Het kan echter gebeuren dat je gefrustreerder en gefrustreerder raakt, dan is het simpelweg “Una merda!” Una merda is de stap die na Casino volgt. Rustig blijven is misschien wel het beste advies. Reageer op alles met het woordje “Boh”, daadwerkelijk altijd te gebruiken? Hoe was je dag? Boh. Wil je wat drinken? Boh. Hoe heet je? Boh. Er is niet echt een vertaling, maar gebruiken kan altijd.

Verder, een aantal dingen waar ik de afgelopen dagen achter ben gekomen:

- Als je met een jongen gaat dansen in een discotheek, denkt hij dat je seks met hem gaat hebben.

- Als een Italiaan je met oranjebloesems opwacht, hij met je wil trouwen.

- Een kwart liter rode wijn kun je prima in één keer leegdrinken.

- Rode wijn drinken ook Duits praten bevordert.

- Italiaanse handgebaren prima van pas komen als je ruzie maakt met een bedelaar.

- Een sleutelhanger met de paus best een leuk gadget is.

- Er lopen hier teveel uniformen rond: Militairen, priesters, zwitserse garde. Mi piace!

- Spanjaarden denken dat ik Spaans ben en beginnen spontaan tegen mij aan te brabbelen.

- Mijn flabberbuikje weg is!

- En het ergste van alles: Ik denk dat ik een Italiaan achter me aan heb!

Kortom: Che casino!

Raar land

Elke dag als ik naar de metro loop, passeer ik een wand waar elke dag nieuwe aanplakbiljetten hangen. Demonstratie voor de persvrijheid, demonstratie voor de homorechten, demonstratie tegen racisme, bijeenkomsten van de oppositie.. Elke week gebeurt hier wel wat. Italianen zijn zeker niet bang om de straat op te gaan en hun stem te laten horen.
Toch lijkt het land in een impasse te zitten.  Laatst vroeg de docent van Letteratura Inglese aan de klas: “Is Italië een land van vooruitgang?”  “Nee”, klonk het volmondig uit honderd tienerkeeltjes. Mijn mond viel open van verbazing, hoe kun je dat van je eigen land zeggen?   De Italianen protesteren luid maar er verandert niks in het land. De minister-president (met de illustere bijnaam ‘Il Cavaliere’) heeft nog steeds de tv in handen en laat zich in zjin privépaleisjes vergezellen door dames de leeftijd van zijn kleindochter. Ik heb nog geen Italiaan mogen ontmoeten die pro-Berlusconi is, toch is het waarschijnlijk dat hij dadelijk voor zijn vierde termijn herkozen wordt.  De oude slechte situatie accepteert men omdat er geen actie wordt ondernomen om met een alternatief te komen.
Idem op de universiteiten, de chaos is alom. Student, docent, erasmus; allen klagen over het regeldoolhof, de slechte websites en het lage niveau. Niemand doet echter wat om de situatie te verbeteren. Natuurlijk er zijn met grote regelmaat stakingen (weer de docent van Letteratura Inglese: “Als ze het rooster niet veranderen, ga ik in staking!”) maar ze lossen niks op.
Zo moet ik mij elke dag zien te redden in een stad waar op elk moment gestaakt kan worden. In een land wat steeds verder verwijderd raakt van democratie.  Tussen mensen die verandering willen en tegelijkertijd alles tegenhouden. Soms betrap ik mezelf erop dat ik ben opgehouden me druk te maken over dingen. Het is noodzakelijk om hier niet helemaal gek te worden. Maar is het niet gevaarlijk als een hele maatschappij noodgedwongen met oogkleppen rondloopt?

Liang gaat de strijd aan met…

Het is hier niet alleen maar rozengeur en manenschijn, feestje hier feestje daar, seks drugs en rock&roll. Neen, het Erasmusleven kan ook een ware lijdensweg zijn! Op sommige momenten, in de afgelopen acht weken, kon ik het wel uitschreeuwen van heimwee. Maar een paar uur later loop ik weer zingend en dansend over straat wensend dat ik hier nooit meer weg hoef. Maar je loopt onvermijdelijk tegen bepaalde problemen aan (zie bijvoorbeeld het stuk over mijn watersnoodrampje).
Al in de eerste weken ging ik de strijd aan met het internet. Je begrijpt niet hoe essentieel dit voor je leven is totdat je het niet meer hebt. De eerste week in Siena moest ik het zonder stellen, daarna kocht ik een internet key, maar die raakte halverwege de maand op en ik zat weer zonder. Die dag was een klein dieptepunt, drie eindeloze weken zonder internet strekten zich voor me uit. Sporadisch kwam ik in een internetcafé terecht maar de rest van de dag had ik dan last van zware afkickverschijnselen. Maar deze strijd is inmiddels gewonnen. Op de dag dat ik ons appartement in Rome introk, kwam ook de monteur om draadloos internet te installeren.Hulde voor Simon!

Maar het kan nog erger: Koud water! Blijkbaar heeft onze boiler meer dan twee uur nodig om op te warmen. Dat had ik de eerste dagen niet door: ik heb gebruld! Gelukkig kan ik nu elke dag een korte warme douche nemen. Maar het blijft een strijd die nog dagelijks gestreden wordt want we willen allevier douchen en liefst op hetzelfde tijdstip.

Maar het kan nog veel erger: Kou! Deze strijd zal ophouden wanneer hier in Rome, op 15 november, de verwarming aangaat. Tot die tijd zit ik met drie truien en met koude voeten op mijn kamer. Waarom hebben we geen douche die het altijd doet? En waarom hebben we geen verwarming die je aan kunt zetten wanneer je wil? Op dit soort momenten wens ik mij heel vaak thuis waar ik eindeloos warm kan douchen en vervolgens boven op de kachel kan kruipen.

Om nog maar niet te spreken van alle ziektekiemen die hier rondvliegen. Inmiddels ben ik weer ziek en niet zo’n beetje ook. Ik geef de schuld aan Mike die de afgelopen weken niets anders heeft gedaan dan ziektes verspreiden hier in huis. Als een hoopje ellende zit ik in mijn koude kamer, als ik nu nog niet immuun ben voor H1N1 dan weet ik het ook niet meer…

Omnipresent is de strijd tegen de chaos van dit land. Maar laat ik er niet teveel over uitwijden, iedereen weet wat ik bedoel. Ik probeer me niet meer te ergeren en rustig te blijven. Meestal lukt het… Ik kan mijn tijd beter besteden om bijvoorbeeld de strijd aan te gaan met de kilo’s. Deze missie is tot nu toe succesvol want laatst ontdekte ik zomaar dat mijn buikje weg was! Maar misschien niet blijvend want er is zoveel te eten hier. Ach deze strijd ga ik ook niet al te serieus aan.
De prettigste strijd is die tegen de verleiding. Zij is altijd en overal present maar tot nu toe ben ik standvastig gebleven. Ondanks een ware liefdesverklaring van D. , de warme armen van I. of de dansmoves van C. Help!

Het allerergste is misschien wel de eenzaamheid die af en toe optreed. Ik zit hier natuurlijk niet elke avond op mijn kamertje te kniezen maar er zijn momenten dat ik me wat verloren voel. Waarom ben ik ook alweer vrijwillig hier naar toe gegaan? Enfin, vervelen doe ik me niet want de strijd is nog lang niet gestreden.

Leven in Rome

Inmiddels heb ik de fase bereikt dat ik geen toerist meer ben. Toeristen zien mij aan voor een Romeinse omdat ik niet oncharmant gekleed ga, aardig Italiaans praat, niet gewapend ben met een camera en niet ga gillen als ik het Colosseum zie. De echte Italianen zullen deze vergissing nooit maken. Ik kleed me anders dan Italianen, mijn kaart komt nog te vaak tevoorschijn, elk monument bekijk ik met lichte verbazing en eerlijk gezegd gaat mijn Italiaans nog niet met sprongen vooruit.  Ik zweef er tussenin, in de limbo die Erasmusleven heet. Af en toe voel ik me een beetje verloren maar het wordt elke dag natuurlijker om me in deze grote stad te bewegen.
Laatst besefte ik dat ik nog nooit zo lang van huis ben weggeweest. Het hele jaar strekt zich voor me uit, het lijkt eindeloos. Ik voel geen directe aandrang om veel culturele dingen te doen (en shoppen is toch ook een prima manier om de stad te verkennen?) Op een vreemde manier begint Rome als thuis te voelen.Het is alsof ik mijn gehele oude leven heb vervangen: Nieuw huis,  nieuwe huisgenoten, nieuwe vrienden,nieuwe studie, nieuwe studievereniging en nieuw werk.  De stap om in mijn eentje iets nieuws te beginnen is goed bevallen.
 
Het weer begint te veranderen, opeens is het bitterkoud en als we pech hebben, komen de herfstregens eraan. Regen kan mijn geluk echter niet bederven, noch de huisbaas die me het bloed onder de nagels vandaan haalt, noch docenten die te laat zijn, noch postbode Simon.  Het léven in Rome met alles erop en eraan is waar ik elke dag wel een dansje om kan maken. Ik hoef geen monumenten te bekijken. Zij zijn slechts de decoratie van het leven. Op weg naar het centrumpasseer ik het Colosseum, dan ga ik weer wat drinken bij de Trevi-fontein (niet uit de fontein natuurlijk), dineren in de buurt van Vaticaanstad of ’s nachts na het stappen voor het Vittoriano op de bus wachten. Het lijkt allemaal zo normaal te worden… Op mijn vrije dag probeer ik wat te ondernemen. Zo ben ik zondag naar de vlooienmarkt op Porta Portese geweest, het Waterlooplein valt erbij in het niets.  Gister heb ik rondgedwaald op het Kattenforum. Na de Galleria Doria Pamphilj, een onbekend kunstparadijsje in het midden van de stad!  Maar wat is nu mijn favoriete plek in Rome? Misschien wel gewoon home sweet home.

Colleen McCullough, The thorn birds

Misschien een nieuw literair dieptepunt óf een literair hoogtepunt. De meningen verschillen en zelf ben ik er ook nog niet helemaal uit: The  Thorn Birds. Het beschrijft de liefdesgeschiedenis van het meisje Meggie met de priester Ralph De Bricassart (de naam!). Ik had het boek gekocht omdat ik erg genoten had van ‘The independence of miss Mary Bennett’ van dezelfde schrijfster én omdat er in Siena niet zo veel boeken te krijgen waren. Ik moet bekennen dat ik het boek in één keer uit heb gelezen én vervolgens de miniserie gekeken heb.  Ik schaam me een beetje want ik denk niet dat het een heel goed boek is eigenlijk. Maarr ik geef de schuld aan de weinige romantiek die ik hier beleef én al die loslopende priesters… Mijn volgende actie? De Romeinse priesterkalender 2010 kopen!

Colleen McCullough, The thorn birds