Baaaari!

Januari was een maand van relatieve rust ondanks de tentamens en enig drama (bij jullie allen inmiddels welbekend). Ik heb besloten dat februari in het teken zal staan van reizen! Afgelopen weekend heb ik in het kader van ‘integratie’ een reis gemaakt naar het diepe zuiden van Italië: Puglia.

Mijn vriendin Amrei uit Siena overleeft hier al enkele maanden als een ware Erasmusstudent en ze vond het tijd om ons noorderlingen het zuiden te laten zien. Ik reisde af vanuit het altijd zonnige Rome en Michael vanuit het altijd fascistische Padova.

De belangrijkste vier elementen waren in onze trip aanwezig: Cultuur, eten, drank en shopping!

Drie avonden zijn we fijn én goedkoop gaan stappen in het centrum van Bari, helaas niet gaan dansen daar waren we té dood voor. Opvallend is dat het nachtleven hier nogal alternatief is en de mensen veel minder arrogant zijn dan in Rome.

Zaterdag zijn we naar Matera en Alta Mura geweest. Matera, in de regio Basilicata, is beroemd om zijn grotten waar mensen tot in de jaren vijftig in leefden. Ook is hier enkele jaren geleden The Passion of the Christ opgenomen. We hebben een grote wandeling gemaakt door de vele steegjes en ons verbaasd over het Grand Canyon-achtige landschap. Tot mijn grote verbazing waren twee honden in Matera mijn grote fans! In de namiddag door naar Alta Mura, waar we alleen even door het centrum zijn gelopen. Het weer in Puglia heeft één nare eigenschap: ‘s Ochtends is het zonnig en veelbelovend, in de middag wordt het koud en regenachtig.

Er waren ook een aantal culinaire hoogtepunten. Zo heb ik zaterdag misschien wel mijn beste pizza tot nu toe gegeten. Maandag kreeg Amrei een hele polpo op haar bord, oftewel inktvis!

Zondag en maandag een beetje door Bari gedwaald. Er staat een heuse kerk gewijd aan Sinterklaas! Maar na een paar uurtjes heb je het centrum ook wel gezien. ‘s Middags is de stad absoluut dood, werkelijk waar álles zit dicht. Gelukkig is de H&M wel open..

Uiteindelijk was ik blij dat ik maandagochtend weer naar huis kon, dat wil zeggen Rome. Vanuit het vliegtuig kon ik de hele stad by night zien: Termini, Colosseum en het Vaticaan. Nu ben ik weer terug in mijn zonnige stadje. What’s new? Mike is vertrokken naar zonnig Thailand (I know!), Erik en Arlette uit Nijmegen zijn inmiddels gearriveerd om Rome voor een halfjaartje onveilig te maken en ik ben in voorbereiding om over een paar weken naar Venetië en Glasgow te vertrekken!

Pictures: http://picasaweb.google.com/liangdebeer/Bari#

Italianen vs. Europeanen

So true…

Next one please…

Afgelopen woensdg heb ik een nieuw motto opgepikt uit de film A single man: Liefdes zijn net een bus, even wachten en dan komt de volgende alweer voorbij! Een motto op het juiste moment op de juiste plek. Want hier zit ik dan, vers gescheiden, in Rome. Je weet het hier ook nooit met de bussen.

Nooit weet je wanneer de volgende komt, maar er komt altijd wel eentje voorbij.
Soms wacht je kort, soms wacht je lang.
Er is geen dienstregeling.
En als er eentje aankomt, komen er vaak meerdere tegelijk.
Maanden ga je met dezelfde bus om dan te ontdekken dat er ook nog een andere gaat, die eigenlijk veel sneller naar jouw bestemming gaat.
Soms moet je rennen om hem niet mis te lopen, soms laat je hem bewust aan je neus voorbijgaan.
Soms heb je ook helemaal geen zin om de bus te nemen, je gaat liever lopen. Of fietsen.

Voor mij even geen bus meer. Ik heb genoeg van de Italiaanse dienstregeling. Ik ga liever lopen.
Maar mocht er eentje voorbij komen, dan zorg ik natuurlijk dat ik hem niet mis!

It’s over….

Wat kun je wel en niet op een blog zetten? Ik ben niet iemand die per se zijn hele persoonlijke leven met de hele internet community wil delen. Sommige dingen kan ik echter niet verzwijgen en wil ik delen met mijn trouwe lezers. Vooral om vervelende vragen in de komende maanden te voorkomen. Ik heb geen zin om aan iedereen individueel mijn verhaal te doen.

De afgelopen week is er iets heel naars gebeurd. Turi en ik hebben een punt achter onze relatie gezet. Het zat er misschien al een tijdje aan te komen, de gebeurtenissen van de afgelopen maand waren de druppel. Wat er precies gebeurd is, zeg ik liever niet tegen iedereen. Enfin, na 2 jaar en 5 maanden is er dus een einde aan gekomen. Teleurstelling en verdriet bij ons allebei en het zal een tijdje duren voordat we weer helemaal de oude zijn.

Wat voel ik nu? Leegte, na zoveel gegeven te hebben en het dan op een teleurstelling te zien uitlopen. Moeheid, na vier relaties en twee romances in vier jaar gehad te hebben. En natuurlijk veel verdriet wat ik hier eigenlijk met niemand kan delen. Er worden hier heel veel trieste liedjes gespeeld: All good things come to and end als ik in een fase van acceptatie zit, Get out Right now als ik me flink kwaad aan het maken ben en Halo als ik hem ontzettend mis.

Natuurlijk  had ik nooit gedacht dat dit mij zou overkomen. De eerste dagen waren het ergst, maar nu overheerst een gevoel van onverschilligheid. De goede beslissing is genomen, we kunnen verder, hopelijk als goede vrienden.

Random conversation

Hoe een bezoek aan een bar op een ongewilde flirt kan uitdraaien:
Vorige week ging ik eerst even snel een kopje thee drinken in een bar voordat ik naar het talenlab ging. “Ciao Bella” roepen de barmannen. “Ciao alleen is ook wel genoeg” denk ik bij mezelf.
” Een thee graag”
“  Een citroentje erin?”
” Nee danku”
” Alstublieft, melk erbij?”
” Nee ik drink mij thee zwart.”
” Koekje erbij?”
” Nee danku”
” Extra warm water?”
” Nee ik heb nu wel genoeg thee gehad”
” Wilt u mijn vriendinnetje worden?”
“….:-S….ehm nee niet echt. Ciao!”
” Ciao bella!”

Hoe je zelfs op weg naar de bus aan een date kunt komen:
” Sorry mevrouw weet u toevallig hoe ik hier moet komen (wijst museum in de Porta San Paolo aan)”
“Ehm ja dat is daar, kwestie van oversteken.”
” Er is een hele interessante tentoonstelling.”
” Goh ja zou kunnen, ben er nog nooit geweest.”
” Dan moet u er een keer heen gaan.”
” Ja zal ik een keer doen.”
” Nee, gaat u vanavond mee! Want er is nu een lezing.”
” Nee danku ik moet me nu haasten naar een afspraak.”
” Wilt u dan een keer koffie gaan drinken met mij?”
” Dacht het niet eigenlijk.”
” Ik zie het! U bent kunstenaar, u bent artiest! “
” Ja tuurlijk, daaaag.”

Hoe een avondje in een disco met vrienden uit kan lopen op een huwelijksaanzoek:
“Hee, D. vermaak je een beetje?” – we dansen blij-
“Ja, ik wilde je zeggen dat ik je eigenlijk wel meer dan leuk vind.”
“Oh, dat had ik niet verwacht..”
“Krijg ik een kusje?”
” Nee, eigenlijk niet.”
Een Spanjaard afgewezen, de weken daarop bleef ik eraan denken. Hij was lang, knap, Spaans en er zat vast wel potentie in. Had ik hem dan toch te vroeg afgewezen?
Een aantal weken later lopen we over straat:
“Als wij samen kinderen zouden krijgen, zouden ze heel lang zijn!”
“Ehm..ja dat zou kunnen.”
“Kijk nu lopen we er net als een getrouwd stel bij.”
“Ehm..ja zo kun je het ook bekijken. Daaag”

Avonturen in de bibliotheek

Na een halfjaar was het dan eindelijk weer zover: ik moest naar een bibliotheek toe. Het doel: materiaal zoeken voor een nog te schrijven essay van circa 2000 woorden over ‘U.S. policy towards South-East Asia in the post-war en early cold-war period 1945-1955′. Een eitje? Misschien, maar niet zonder materiaal. De JSTOR database liet me in de steek, voor een te politiek onderwerp als het mijne was deze geschiedenisdatabase toch iets te beperkt. Dan toch maar naar de bibliotheek, iets wat ik in de afgelopen maanden aan de Italiaanse universiteit nog niet heb hoeven doen.
Een pasje had ik wel al, van de Letterenbibliotheek. Geen stap in gezet de afgelopen drie maanden en ik had het vermoeden dat ze het daar niet zo op geschiedenis of Engelse boeken hadden.  Misschien moest ik dan wel naar…Castro Pretorio! De grote nationale bibliotheek zit daar, mijn grote schrik, een bureaucratische hel waar je een dag op je boeken moet wachten en ze vervolgens nog niet mee mag nemen. Een andere oplossing diende zich gisteravond aan: De bibliotheek van politicologie, misschien dat ze daar wat nuttigs zouden hebben. Vol goede moed ging ik op weg naar de faculteit politicologie. Interessant, ah de bibliotheek op de derde verdieping, trappen die kant op. Toen stond ik opeens buiten op een soort brandtrap. Interessant. Terug naar binnen, ‘deze deuren gaan alleen van binnen op, bent u eenmaal buiten kunt u deze deuren niet meer openen’. Fijn. Toch maar even naar de derde verdieping gelopen waar de deuren gelukkig open stonden. Fieuw..Bibliotheek gevonden. ‘Hallo mag ik hier zijn en mag ik hier boeken lenen.’ Leuke Italiaanse bibliothecaris kijkt me moeilijk aan. ‘Ik heb al een pasje van de Letterenbibliotheek.’   ‘Die kun je hier niet gebruiken.’  ‘Oh’. Hij loopt naar de telefoon en belt met zijn baas. ‘Oke loop maar even mee naar het kantoor’. We gaan naar de andere kant van het gebouw. Oude vrijster is bereid mij te registreren nadat ik mijn ID heb laten zien. ‘Krijg ik ook een pasje?’ ‘Nee’. Dat scheelt in ieder geval weer. Terug naar de bibliotheek, naar de balie. ‘Mag ik hier mijn tas achterlaten?’ ‘Nee, dat moet in de kluisjes’. Ik naar de kluisjes, een heel ingewikkkeld systeem. Natuurlijk sta ik daar dom en buitenlands te kijken. Niet onaantrekkelijke bibliothecaris komt weer op me af en geeft me een uitgebreide uitleg. Danku. Naar de leeszaal, ik vind twee interessante Engelse boeken en blijf er een uurtje op studeren. Maar het zal ook nodig zijn wat dingen uit het magazijn te laten halen. Eerst in de catalogus zoeken. ‘Om in de catalogus te zoeken, moet u een password laten aanmaken op internet’. Ja, dat password heb ik niet en natuurlijk is er in de wijde omtrek geen computer met internet te bekennen. Fijn. Terug naar de balie. Aardig meisje heeft medelijden met mij en logt in op haar personeelsnummer zodat ik in de catalogus kan. Een aantal boeken gevonden, terug naar de balie om te vragen of ik ze mag inzien. Meisjes kijken mij moeilijk aan: ‘Je wilt dus boeken inzien?’ ‘Ja als dat kan’. Ondertussen merk ik dat ik daarin waarschijnlijk de enige ben. Met z’n drieeën gaan ze druk aan de slag, de een zoekt in de computer, de ander rent heen en weer naar de boekenkast, nummer drie laat me zes briefjes invullen. ‘Mag ik ze ook mee naar huis nemen?’  ‘Alleen twee per dag’. Terug naar de leeszaal om een paar uurtjes op deze boeken te studeren. Vijf mogen er weer terug de kast in, eentje wil ik  graag meenemen. Een  jongen neemt mij mee naar de andere kant van het gebouw waar een andere oude vrijster het boek op mijn account zet. Wat een dag. Snel terug naar huis maar eerst mijn tas levend uit het kluisje proberen te halen. Dat lukt. Maar dan op zoek naar de lift. Gevonden, naar de begane grond dan maar. Ping! Parkeergarage. ? De eerste verdieping proberen. Ping! Weer een parkeergarage. Wat gebeurt hier? Dan ga ik maar door de parkeergarage, tussen de auto’s , onder slagbomen door en dan sta ik eindeljik buiten.
Een dag waarop ik fijn onderzoek heb gedaan in de bibliotheek, hoewel het zeer chaotisch was, ben ik toch aangenaam verrast door alle hulp die ik van tien (!) mensen heb gekregen. Voorlopig heb ik genoeg materiaal voor mijn essay. Maar over een maand komt er alweer een literatuuressay aan, daar ga ik naar waarschijnlijk  weer een nieuwe bibliotheek met nog meer chaos.

p.s. Voor de mensen die mijn Letterature Inglese debacle een beetje hebben gevolgd, zullen blij zijn om te horen dat ik voor de essays van de eerste module een 31 heb gekregen, oftewel een tien plus. Wat een grap.

Wieder zuhause!

Zondag 3 januari, ik ben weer terug in Rome.

- Misschien dat Nijmegen nooit verandert, in Rome is ook nog alles hetzelfde.
- Het huis niet voor niets schoongemaakt: De huisbaas is inderdaad langsgeweest en heeft de sloten gerepareerd. Wel even vergeten de gaykalender weg te halen.
- Meteen weer begonnen met schoonmaken. What’s happening to me?
- Leuk hoe de winter gewoon geskipt wordt hier. Vandaag: zonnetje, ramen open en in t-shirt rondlopen.
- Blij om mijn huisje weer terug te zien en weer in mijn asociaal grote kamer te verblijven.
- Zelfs met goede moed mijn studieboeken, weliswaar van een afstandje, bekeken.
- De uitverkoop is hier ook begonnen. Hou me tegen.
- Sneeuw toch echt alleen leuk is als het net gevallen is, net op tijd weggegaan uit Nederland dus.
- ‘De ontdekking van de hemel’ roept weer, maar ‘Alfred&Emily’ lonkt ook.
- Vastberaden om de zoektocht naar knappe Zweden voort te zetten.
- En anders Marwin maar te bellen..
- Voor het eerst in lange tijd: De hele week een lege agenda. Hmm wat kan ik toch gaan doen in Rome?  

Een nieuw jaar

Een nieuw jaar.. een tijd voor evaluatie en vooruitkijken. In dit jaar zag mijn blog het levenslicht. Er is mij ter ore gekomen dat er inmiddels heuse fans zijn. Enkelen kijken zelfs elke dag of er iets nieuws is. Te vaak moet ik dan teleurstellen want voor schrijven heb ik niet veel tijd. Af en toe schrijf ik in alle haast 3 stukken op een dag én ik krijg er ook nog goede commentaren op. Daar schaam ik me een beetje voor want ik weet dat ik beter kan.
Het is een goed jaar voor me geweest. Het eerste halfjaar begint een beetje in de vergetelheid te raken. Wat deed ik toen in hemelsnaam? De lange winter doorgekomen, scriptie geschreven, poging gedaan tot stage lopen en veel gewerkt. Ook nog een ordinair tripje gemaakt naar Liverpool én zomervakantie in Barcelona. Vervolgens nog meer gewerkt. Het tweede halfjaar herinner ik mij beter omdat ik alles trouw heb neergepend. En gewoon veel meer beleefd heb. Maar dat is jullie allen bekend.
Ondanks het goede jaar, mensen vragen me: Gaat het wel goed met je?  Wat ze bedoelen is, heb je het niet moeilijk zonder je vriendje?  Het antwoord is dat het eigenlijk wel prima gaat alleen. Ik heb niet voor niets gedurende 4 jaar vriendjes geroepen dat ik ook wel weer eens graag vrijgezel zou zijn.  Ik hou wel van de vrijheid. Een dergelijk antwoord is blijkbaar niet genoeg. Want na ‘gaat het wel allemaal goed’, vraagt men ‘maar wat spook je dan allemaal uit?’. Wat moet ik daar op zeggen? Voor het eerst in jaren zijn mijn ogen weer geopend. Wat moet ik doen met een afwezig vriendje? Met een niet aanwezig liefdesverdriet wat me toch van binnen opvreet? Dan wordt je ontvankelijk voor elke romantisch film, dramatisch boek en elke goed-uitziende-loslopende-beschikbare-mediterraanse-man.
En onvermijdelijk verander je ook zelf. De afgelopen maanden voel ik mijzelf veranderen en dat zal in 2010 alleen nog maar meer worden.  Maar alles gaat goed….echt.

Flabbers in Rome…

…en inmiddels ook weer veilig terug in Nederland. Gisteren weer in Nijmegen aangekomen na een lange reis. De afgelopen 24 uur heb ik een beetje verdwaasd door het huis gedribbeld. Alsof ik nooit weg was geweest maar ook met Rome nog vers in mijn gedachten.  Het is goed om iedereen weer even te zien en te spreken en natuurlijk langer dan 2 minuten te douchen, goed te eten en niet op een matras te liggen wat je rug langzaam doorbuigt.  En ik ben zo moe….!

Het was me dan ook wel een weekje! Afgelopen donderdag werd Rome verblijd door maar liefst twee flabbers: Aimée en Hanna. Laura P. kon helaas niet mee omdat ze ziek was. Maar de andere twee hebben de lange reis gemaakt. Het leek net alsof ik hen nog gister gezien had en er geen vier maanden tussen hadden gezeten. We hebben Rome samen onveilig gemaakt. Dit betekende vooral veel shoppen en natuurlijk ook uitgaan! We hebben ons de eerste avond vermaakt in een sjappie hiphop club waar we de Italianen die  letterlijk van ons af moesten slaan Een aparte ervaring was het wel. De tweede avond twee aardige Duitse (nederlandspratende!) jongens ontmoet, waar je gewoon een goed gesprek mee kon voeren en die je voor de verandering eens niet willen aanranden. Laten we zeggen dat vrijdag voor de aanranding was en zaterdag voor de goede muziek. Een nadeel van de Duitsers: We hebben voor de rest van de week Duits gesproken en nu kunnen we niet meer ophouden.
  Voor de rest ook veel van de stad gezien, maar ik ben niet altijd meegegaan, die St. Pieter heb ik nu wel gezien! Op dinsdag zouden ze terug naar huis vliegen, toch ging ik nog even de website checken omdat er zoveel problemen op de vliegvelden waren. Ja hoor,ook hun vlucht geannuleerd! Snel omgeboekt naar donderdag, de dag dat ik ook zou vliegen. Twee extra daagjes vakantie, what to do? Dan gaan we toch lekker naar het strand? Het weer was inmiddels opgeknapt richting de 18 graden. Worden de thuisblijvers al jaloers?
Gister dus weer de reis huiswaarts aanvaard, gelukkig geen problemen meer met de sneeuw. Nog even van de welverdiende rust genieten en nog maar een keertje Last Christmas luisteren..

De paus….

Ik heb hem gezien!  Weliswaar van grote afstand zodat hij niet meer was dan een klein poppetje. Maar toch, het was de paus. Italiaans pratend met een verschrikkelijk Duits accent, om nog maar te zwijgen over zijn Frans en Engels. Een razend enthousiast plein, vol uitzinnige Spanjaarden en blije priesters. Er zijn slechtere manieren om de zondagochtend door te brengen.