Flabbers in Rome…

…en inmiddels ook weer veilig terug in Nederland. Gisteren weer in Nijmegen aangekomen na een lange reis. De afgelopen 24 uur heb ik een beetje verdwaasd door het huis gedribbeld. Alsof ik nooit weg was geweest maar ook met Rome nog vers in mijn gedachten.  Het is goed om iedereen weer even te zien en te spreken en natuurlijk langer dan 2 minuten te douchen, goed te eten en niet op een matras te liggen wat je rug langzaam doorbuigt.  En ik ben zo moe….!

Het was me dan ook wel een weekje! Afgelopen donderdag werd Rome verblijd door maar liefst twee flabbers: Aimée en Hanna. Laura P. kon helaas niet mee omdat ze ziek was. Maar de andere twee hebben de lange reis gemaakt. Het leek net alsof ik hen nog gister gezien had en er geen vier maanden tussen hadden gezeten. We hebben Rome samen onveilig gemaakt. Dit betekende vooral veel shoppen en natuurlijk ook uitgaan! We hebben ons de eerste avond vermaakt in een sjappie hiphop club waar we de Italianen die  letterlijk van ons af moesten slaan Een aparte ervaring was het wel. De tweede avond twee aardige Duitse (nederlandspratende!) jongens ontmoet, waar je gewoon een goed gesprek mee kon voeren en die je voor de verandering eens niet willen aanranden. Laten we zeggen dat vrijdag voor de aanranding was en zaterdag voor de goede muziek. Een nadeel van de Duitsers: We hebben voor de rest van de week Duits gesproken en nu kunnen we niet meer ophouden.
  Voor de rest ook veel van de stad gezien, maar ik ben niet altijd meegegaan, die St. Pieter heb ik nu wel gezien! Op dinsdag zouden ze terug naar huis vliegen, toch ging ik nog even de website checken omdat er zoveel problemen op de vliegvelden waren. Ja hoor,ook hun vlucht geannuleerd! Snel omgeboekt naar donderdag, de dag dat ik ook zou vliegen. Twee extra daagjes vakantie, what to do? Dan gaan we toch lekker naar het strand? Het weer was inmiddels opgeknapt richting de 18 graden. Worden de thuisblijvers al jaloers?
Gister dus weer de reis huiswaarts aanvaard, gelukkig geen problemen meer met de sneeuw. Nog even van de welverdiende rust genieten en nog maar een keertje Last Christmas luisteren..

De paus….

Ik heb hem gezien!  Weliswaar van grote afstand zodat hij niet meer was dan een klein poppetje. Maar toch, het was de paus. Italiaans pratend met een verschrikkelijk Duits accent, om nog maar te zwijgen over zijn Frans en Engels. Een razend enthousiast plein, vol uitzinnige Spanjaarden en blije priesters. Er zijn slechtere manieren om de zondagochtend door te brengen.

What I’ve been up to the last weeks…

Ik weet het, ik ben een schromelijke verwaarlozer van mijn blog. Maar ik leef nog en heb weer een aantal mooie weken in beleefd. Laat ik in enigszins chronologische volgorde mijn belevenissen van de afgelopen weken recapituleren.

- Alweer vier weken geleden bezocht Michael mij in Rome. Zoals jullie misschien wel herinneren heb ik hem leren kennen in Siena. Stiekem was ik wel blij hem te zien, we worden namelijk steeds betere vrienden. We hebben een ontzettend gezellig weekend gehad, ook samen met Ville en Sjoerd, andere Siena-mensen. Vooral Mike vond het leuk om een vriendelijke Duitse dokter over de vloer te hebben, hij vroeg maar steeds: Where is the dokter? Picca’s: http://picasaweb.google.com/liangdebeer/MetMichaelInRome#

- Het weekend daarop zag ik Michael wéér in Padova. Zo zie je elkaar nooit… Enfin ik had al een korte blogpost over Padova gedaan. Maar nu ik er zo op terugkijk, het was werkelijk een gek weekend. Padova is een enorm mooie stad, ik zou er zo willen wonen, niet in het minst omdat ze daar fietsen! Het licht ook nog eens super dichtbij Verona en Venetië. Zaterdag ben ik met Michael, Marco en Niklas naar het Gardameer geweest. Een zeer Duitse dag! In de avonduren is er zeeer veel gefeest, zowel met Spanjaarden als met Duitsers. Op het einde van het weekend was ik totaal gesloopt. Nooit meer! Picca’s: http://picasaweb.google.com/liangdebeer/Veneto#

- Albano: Een awkward studietripje met 4 andere studenten en een vreemde lerares (onderkoeld pareltrutje) naar Romeinse overblijfselen. Hoogtepunt van de dag? Nieuwe oorbellen gevonden!

- Afgelopen weekend zijn we met ESN naar Napels gegaan. Natuurlijk was het weer een gekkenhuis maar minder dan in Padova. Maar het was veel rustiger. Ik vreesde dat ik weinig mensen zou kennen maarr twee goede vrienden van mij, Henry en Gaia, waren ook mee. Bovendien heel veel aardige meisjes leren kennen. Helaas waren er geen knappe kerels mee.. Napels is de meest lelijke en enge stad die ik ooit gezien heb, maaarr ik heb me vermaakt. Alleen botellon gehouden, geen discofeestjes en ik was zowaar niet helemaal gesloopt. Verder ook nog Caserta en Pompei gezien. Picca’s: http://picasaweb.google.nl/liangdebeer/Napels#

- Huisfeest! Het beloofde het Erasmus feestje van het jaar te worden…en dat werd het ook! Werkelijk iedereen is gekomen en ons hele huis barstte uit zijn voegen. Ook mijn theorie is weer op waarheid getoetst: Een feest is niet goed als er geen politie, brandweer etc. aan te pas komt. En ja hoor, er zaten 5 mensen vast in de lift. We hebben na een halfuur de brandweer maar gebeld, en daar kwamen ze met hun wagen en zes man sterk. Het ging zo snel dat ik niet eens een foto heb kunnen maken of heb kunnen kijken of ze lekker waren. De huisbaas was boos de maandag daarop omdat de lift gesloopt was,de brandweer boos was en de buren hadden geklaagd. Maar alles is goedgekomen en we kunnen terugkijken op een mooi feestje. Picca’s: http://picasaweb.google.com/liangdebeer/Huisfeest#

- Verder ook veel andere feestjes gehad. Natuurlijk het traditionele maandag feest in Marilyn. Maar daarnaast ook veel ‘nationale’ feestjes, tot nu toe een Fins, een Spaans, een Portugees en een Maltees feestje gehad.

- In Rome zelf heb ik ook nog niet alles gezien. De afgelopen week heb ik met Henry, Gaia en Daniel het protestants kerkhof bezocht. Vlak bij mij om de hoek maar ik was er nog nooit geweest. Het is werkelijk één van de mooiste plekjes van Rome én er lopen veel dikke katten rond. Daniel en ik hebben een nieuw vriendje gevonden in een dikke zwarte kat. Ze bleef maar achter ons aanlopen en liet zich heel gemakkelijk aaien. Ik had er wel mee naar huis willen nemen! Picca’s: http://picasaweb.google.nl/liangdebeer/ProtestantCemetery#  
Woensdag in mijn eentje naar het park Villa Doria Pamphilj gegaan om een flinke wandeling te maken (ja ik weet het!). Ik viel van de ene verbazing in de andere. Zo mooi!

- Mijn intellectuele dieptepunt is bereikt: Ik heb toegegeven aan de Twilight rage en deel 1 gelezen! Verder ook met Gaia en Henry naar New Moon geweest. Ik weet, het is heel erg. Maar zolang je er nog om blijft lachen. Gelukkig afgewisseld door intellectuelere films en intellectuelere boeken zoals Evelina. Een achttiende eeuwse roman die ik daadwerkelijk in één ruk heb uitgelezen.

Er zijn nog zoveel dingen te doen dat de kerstvakantie angstwekkend dichtbij komt. Het is een soort psychologische grens, ik wil zoveel mogelijk doen in het eerste halfjaar. Want ik ben bang dat het tweede halfjaar te snel voorbij is. We shall see…. Volgende week: Maar liefst drie Flabbers op bezoek!

Alleen op avontuur…

Om middernacht rent een meisje over een verlaten station. Ze is vermagerd, bleek, kijkt verwilderd om zich heen. Haar lange haren wapperen in de koude wind. Ze rent verder om de uitgang te bereiken voor de poorten sluiten. Het is stil, unheimisch bijna, de voetstappen weerklinken in de holle gangen. Ze weet niet of ze achtervolgd wordt, maar er is geen tijd om daarover na te denken.
.. Wij bevinden ons hier niet in Twilight, Vanilly Sky of wat niet al. Nee natuurlijk in Rome en natuurlijk was ik dat, alleen rennend door een surrealistisch leeg station. Hoe was ik in die situatie terecht gekomen? De avond had ik doorgebracht op een Portugees feestje. Het was een beetje vreemd. In eerste instantie was ik happy, blij een vriend te zien die ik al lang niet gesproken had (en ik moest hem even vragen waarom hij maandag in mijn schouder had gebeten, I know weird, maar we konden er om lachen). Daarna ging het niveau snel omlaag. Er werden mixjes uitgedeeld die zeker niet bedoeld waren om gedronken te worden: Ei, vet, chips en steriliseer alcohol. Nee danku! Later an ik wilde, besloot ik naar huis te gaan. Eerst afscheid nemen van het feestvarken: Een kleine gedrongen Portugees die in plaats van afscheid te nemen, me in bedekte termen een one-night-stand aanbood. Nee danku! Maar omdat ik me geen moment langer in dit gezelschap wilde begeven, bevond ik mij een halfuur later op een eenzaam station
Het is alsof ik steeds van het ene probleem in de andere gevaarlijke situatie terecht kom. Ik heb echter geen tijd om bang te zijn, alles zit in een stroomversnelling. En het is alsof ik de hele dag doorren, niet wetend of het tot meer geluk of tot meer zelf-destructie leidt. We doen zoveel mogelijk, alles kan want het is per slot van rekening; de beste tijd van ons leven!

Mike zegt…

Sinds twee maanden woon ik in hetzelfde huis als Mike, een Duitser van 34, die niet echt Engels spreekt en al helemaal geen Italiaans. Alghele misverstanden vinden elke dag plaats.  Hieronder een kleine compilatie van onze held:

“In Berlin there’s no industry, only party”

“(ik) Nice weather, don’t you think?” “Oef  Roma give me headache, it’s a special city”

“(ik) So did you already buy the monthcard for the public transport?”  -”No, I always walk, Rome is such a small city “  “…..”

“(ik) How did you like Daniel? Is it your new flirt?” - ” (met serieus gezicht)He’s a little seksboy!”  “Okeeee……like a manhoer?”  “What’s that?”  “Ehm…like an escort?”   “Nooooo he’s not an escort!”   “Okay I didn’t mean literally an escort, you know a manhoer! Oh whatever, he’s a little seksboy”

“(terwijl ik aan het eten ben) buonaseeeera”  “?”  “Ich meine, buonappetititoooo”

“(nadat we half bedreigd zijn door de huisbaas) He’s an actor!”

“(over Michael) Where is the dokter?”  “Ow, he’s visiting the Forum” “He has nice eyes “

“(Anna, nadat ik je mooie kaart had ontvangen) Scottish oelala!”

En het meest van allemaal: “Rome is a special city!”

Oelala!

Laat dit stuk een ode zijn aan onze held Mike! De nieuwste toeristenattractie en cultfiguur van Rome!

Vragen aan Liang

Dank lieve lezers voor alle mailtjes, reacties en krabbels De afgelopen weken heb ik heel wat leuke vragen gekregen. Dus heb ik besloten deze in een blog te zetten zodat ik het niet allemaal apart aan jullie hoef te vertellen.

1. Leeft Turi nog?
De meest gestelde vraag sinds ik in Italië zit. Het antwoord is: Ja hij leeft nog en ja het is nog aan. Naar omstandigheden gaat het goed, we spreken elkaar via skype elke week. Het wordt wel wat problematischer: Ook hij blijft nu een jaar weg. Zijn belevenissen in Taiwan zijn te lezen op: www.turi.waarbenjij.nu

2. Is er al een Italiaanse lover gesignaleerd?
Nadat mensen gevraagd hebben of Turi nog leeft, vragen ze of er dan een Italiaan in beeld is!  Ondanks het feit dat het hier binnen Erasmus normaal is om een of meerdere lovers te hebben, moet ik zeggen dat ik nog niet werkelijk in de verleiding ben gekomen door een Italiaan. Het valt me eigenlijk een beetje tegen dat er veel lelijks en slechtgekleeds rondloopt. Dus ik zeg: Allemaal roddels!

3. What’s up with all the Spanish guys?
Haha good question. Niet zoveel eigenlijk Ze kunnen goed dansen, maar over het algemeen zijn ze een kop kleiner dan ik.  Ik ben inmiddels wel ‘koningin van de spanjaarden’ geworden. Of ik daar blij mee moet zijn?

4. Hoe is het met Mike?
Goed,  hoewel hij nog steeds geen woord Italiaans praat en ook steeds minder Engels verstaat.  Anke weet wat ik bedoel als ik zeg: The hermit has returned to the hobbits kingdom. Want zo is het, elke avond trekt hij zich terug in zijn kamer om daar vervolgens de volgende dag rond een uurtje of 1 uit te komen. Vervolgens twee rijkelijke Duitse broodmaaltijden te nuttigen en vervolgens weer te verdwijnen. Soms gaat hij naar zee toe of dennenappels rapen in het park. Af en toe gaat hij ook los: http://picasaweb.google.com/liangdebeer/People#  Zijn nieuwe bijnaam? Mike Oelala!

5. Is het waar dat je een boek aan het schrijven bent?
Haha was dat maar waar. Misschien moet ik er eens aan beginnen.

6. Mag ik langskomen in Rome?
Ja, maar dan moet je wel hagelslag meenemen!

Engelse literatuur op z’n Italiaans

De frustratie begint hoog op te lopen bij de les Engelse literatuur. Zo hier en dan heb ik er al wat over laten vallen. Zo was het deze docente die me aan mijn bijbaantje met Claudia heeft geholpen. Het is elke week weer een mix van puur vermaak en totale ergernis.

Ten eerste heeft ze een verschrikkelijk Amerikaans accent, knauw knauw knauw.  Ze heeft altijd veel te zeggen, maar ik heb nog nooit een aantekening gemaakt. Ze hopt van literatuur snel  naar negerlijven( I just wanted to share something with you about the black body. FIJN), naar pruiken, naar tuinen. En dan zegt ze: “Ja ik moet mijn les toch vullen”  Ondertussen heb ik nog geen nuttig woord over Engelse literatuur uit de 18e eeuw gehoord.
Aan de rest gaat het allemaal een beetje voorbij. Een Italiaanse vroeg aan mij of ik alles begreep wat de professoressa zegt. Ehm ja…zo’n Amerikaans accent is nogal makkelijk te verstaan. Oh, antwoordde mijn klasgenote, zij kon het verschil tussen Brits en Amerikaans niet horen.
Het is alsof ik terug ben op de middelbare school, in de brugklas van het vmbo wel te verstaan. Al het uitschot, gothic en breezerslet zit bij Engelse literatuur. Lawaai maakend, niet luisterend en Italiaans sprekend.  Het is ongelooflijk!

De toetsen zijn nog ongelooflijker. Omdat het een cursus van 12 punten is, hebben we deze onderverdeeld in 4 modules.  Na elke module volgt een test. Laat ik jullie de wording van deze test demonstreren:
- In eerste instantie was er nog sprake van een geschreven test, helemaal in het Engels, in de klas.
- Vervolgens werd het nog makkelijker gemaakt, de helft mocht in het Italiaans.
- Vervolgens kregen we te horen dat we voorbeeldvragen zouden krijgen in de klas. En vooral niks wat niet in de klas behandeld is. Het zou toch eens te moeilijk worden!
- Toen mochten we de helft thuis maken.
- Nu mogen we de hele toets thuis maken!

Zo nu en dan een les skippen is dan ook niet zo erg. Meestal mis ik toch niks, de les wordt gevuld met administratieve zooi en het hardop voorlezen van een wetenschappelijk artikel. Woord voor woord wordt dit uitgeplozen om vervolgens te zeggen: Maar jullie moeten niet op de details letten!

Vandaag wenste ik dat ik weg was gebleven. Om 11.30 zat iedereen in de klas (een collegezaal kun je het niet noemen) om een proeftest voor Literatuurgeschiedenis te maken. Geen professoressa. Om 12.00 kwam ze heel verbaasd binnenlopen. We begonnen met de test. Een kwestie van ‘kies het juiste antwoord of vul de goede naam in’. Op zichzelf al een lachertje. Maarrr de proeftest, is de echte test. Onze taak vandaag was om de perfecte antwoorden te krijgen en te herinneren zodat we alles zo kunnen neerpennen op het tentamen. Toch niet te geloven!

Ondertussen komt ze langs mijn tafelu: “omg, I looove your earrings”. Okeee thanks…? Mag ik nu naar huis? Volgende week: Skippen!

De schone slaapsters van de Veneto

Afgelopen weekend reisde ESN Rome af naar Padova, Venetië en Verona. Wat een casino! Zoveel gezien, zoveel gebeurd, ik kan haast niet geloven dat het slechts drie dagen waren. Padova is zo’n mooie stad met veel fietsen en veel mist!  Venetië heb ik….niet gezien. In plaats daarvan ben ik met drie Duitse vrienden (Niklas, Marco en natuurlijk Michael) naar het Gardameer gegaan om daar een kijkje te nemen. Op zondag stond Verona op het programma… mja laat ik daarvoor de volgende foto erbij halen.
Typerend voor onze reis: De koning en de koningin van de dansvloer the  day after…

Carlos en ik, verslagen door Padova

We hadden zoveel steden gezien en natuurlijk niet nagelaten om ook het nachtleven te bezoeken. Zondag waren we dood! Carlos en ik keken mekaar aan en vroegen ons af: What exactly did happen last night? It involved dancing, drinking and a lot of Spanishness.. O well, let’s just go to sleep. Mijn hele lichaam deed pijn van het dansen en lopen.  Waarschijnlijk begin ik daar toch allemaal te oud voor te worden. Maar ach, zoals we alles wegwuiven met het argument ‘we are in erasmus’ doen we dat ook bij dit. En hoewel ik zondag zwoor nooit meer mee te gaan op een dergelijke trip, ga ik me morgen weer inschrijven voor Napels. Dat belooft wat!

De foto’s op Picasa volgen snel!

Tegenstrijdig..

Piero Marrazzo, ex-president van Lazio

Waarom heeft deze politicus, Piero Marrazzo president van Lazio, zijn ontslag moeten indienen? Ja, hij is betrapt met een travestiet en er waren enkele duizenden euro’s bij betrokken.
Het lijkt niet terecht…

Silvio Berlusconi, premier van Italië

 

 

 

 

 

Want hij, Silvio Berlusconi,is nog steeds de machtigste man van Italië. Ondanks  mafiabanden, belangenverstrengeling, het omkopen van rechters, omgang met minderjarigen, een scheidingsschandaal, liaisons met prostituées, het schofferen van alles en iedereen.. ga zo maar door.

Again and again..

Just a random day in Rome: working at the language laboratory in the morning, than walking with ease the 500 m. to the metro station, planning on taking the next one to your class of English Literature (2 stops further ahead). But of course: Sciopero! This time it really means a total strike, while last time metros ran every 15 minutes. Okay easy, then just take a bus. Walk back 500 m. to the bus stop, waiting there for 10 minutes, no bus. Okay I’ve missed my class. Walk back home, relax for a few hours not knowing exactly what to do.. Then try to take a bus to the university. Fuck, there it is. Run!  And in front of the bus driver you make a very charming move and…. sprain your ankle!
Now I cannot walk. Thank you metro for this great strike experience

Bike, where art thou?